Jazda na nartach to zdecydowanie jeden z najbardziej ekscytujących sportów, który można uprawiać zimą. Jednak jest to również aktywność obarczona dużym ryzykiem kontuzji i upadków. Odpowiedni kask powinien być jednym z priorytetów na stoku i nie ma tu znaczenia, czy jesteśmy dopiero początkującymi narciarzami, czy mamy za sobą już wiele sezonów.
Kask narciarski to podstawa!
Urazy głowy to jedne z najpoważniejszych konsekwencji upadków i kolizji na zaśnieżonych stokach. Tymczasem jak odpowiednio dobrany kask potrafi zredukować poważne obrażenia głowy nawet o 45% [1]. Obecnie kaski narciarskie to zaawansowane rozwiązania, które zdecydowanie prześcignęły swoich starszych kuzynów. Są lekkie i wygodne - niektóre osoby uważają wręcz, że komfort ich noszenia jest porównywalny z czapką. Takie konstrukcje nie ograniczają ruchów i, co najważniejsze, nie odbierają przyjemności z jazdy.
Z czego złożony jest kask?
Mówiąc o konstrukcji, warto przyjrzeć się bliżej budowie kasku narciarskiego. Na rynku dominują trzy główne rodzaje. Konstrukcja In-Mold to trwałe połączenie zewnętrznej skorupy z wewnętrzną warstwą, której zadaniem jest absorpcja energii uderzenia. W procesie produkcyjnym obie warstwy są zespalane w integralną całość, dzięki czemu kask zyskuje wysokie parametry ochronne, a jednocześnie nie wzrasta znacząco jego wielkość. To dobre rozwiązanie dla wszystkich, którzy spędzają długie godziny na stoku i chcą mieć zagwarantowaną wysoką ochronę, a jednocześnie nie być zmuszonym dźwigać na głowie zbędnego ciężaru.
Z kolei technologia Hardshell to twarda, zewnętrzna skorupa wykonana z ABS lub poliwęglanu, która jest mechanicznie połączona z wkładem EPS. Takie rozwiązanie to zwiększona ochrona przed przebiciami i uszkodzeniami mechanicznymi. To najlepsza opcja dla narciarzy uprawiających sport ekstremalny i zjeżdżających np. poza przygotowanymi trasami czy po najtrudniejszych stokach.
Hybrydy łączą oba powyższe rozwiązania. Najczęściej stosuje się w nich wiele różnych materiałów, z których każdy dopasowany jest do innej strefy kasku, przez co staje się on propozycją uniwersalną.
Jak dopasować kask?
Nawet najdroższy kask z najbardziej zaawansowanymi technologiami nie spełni swojego zadania, jeśli nie będzie dopasowany do naszej głowy. Zbyt duży będzie się przemieszczać w trakcie uderzenia, a z kolei zbyt ciasny może powodować bóle głowy.
Aby sprawdzić, jaki kask sprawdzi się u nas najlepiej, należy zmierzyć centymetrem krawieckim głowę powyżej linii brwi, przez najszerszy punkt na potulicy. Uzyskany wynik to orientacyjny rozmiar, jednak nie bez znaczenia jest także kształt głowy. Kask zawsze warto najpierw przymierzyć, aby przekonać się, czy dobrze leży.
Prawidłowo dobrany kask przylega równomiernie do całej głowy, ale nie powoduje ucisku. Po zapięciu paska pod brodą nie powinno być możliwe jego przemieszczanie w żadnym kierunku. Większość kasków posiada teraz pokrętło, które pozwala precyzyjnie dopasować stopień przywierania do czaszki. Dzięki temu można być spokojnym o dopasowanie kasku zarówno w kominiarce w chłodniejsze dni, jak i bez niej, gdy na stoku mocno świeci słońce.
Kompatybilność z goglami narciarskimi i inne przydatne funkcje
Gogle narciarskie pełnią ważną funkcję ochronną i dlatego warto sprawdzić, jak kask z nimi "współpracuje". Wielu producentów produkuje systemy zintegrowane, które doskonale do siebie pasują. Jeśli nie zdecydujemy się na jeden z nich sprawdźmy, czy kształt dolnej krawędzi kasku nie naciska nadmiernie na gogle, powodując ich przemieszczanie się i czy w ogóle gogle nie przeszkadzają w noszeniu kasku.
Niektóre kaski posiadają wyciąganą wyściółkę, którą można wygodnie wyprać i przez to zachować maksymalną higienę. Dla fanów uwieczniania swoich osiągnięć na stoku istotnym elementem wyposażenia może okazać się uchwyt na kamerę. Jest to lepsze rozwiązanie niż dodatkowe, montowane na kasku rozwiązania, które mogą wpływać na jego skuteczność w razie upadku.
Certyfikaty i normy bezpieczeństwa
Przy wyborze kasku narciarskiego bezwzględnie należy zwrócić uwagę na certyfikaty bezpieczeństwa. W Europie obowiązującą normą jest CE EN 1077, która określa wymagania dotyczące odporności na uderzenia, penetrację i właściwości systemu mocowania.
Norma ta definiuje dwie klasy kasków: A i B. Klasa A zapewnia ochronę większego obszaru głowy, włącznie z uszami i skroniami i zapewnia wyższy poziom bezpieczeństwa. Klasa B pozostawia uszy odkryte, przez co poziom ochrony jest niższy, ale za to zapewniony jest lepszy dopływ dźwięków..
Na koniec: warto pamiętać, że każdy kask ma ograniczoną żywotność. Materiały, które absorbują uderzenia, mogą się degradować pod wpływem promieniowania UV czy zmian temperatury. Dlatego należy wymieniać kask co 3-5 lat i to również wtedy, jeśli nie mieliśmy żadnego wypadku. Niekiedy po zderzeniu nie widać żadnych uszkodzeń kasku, jednak w trakcie zdarzenia mogło dojść do wewnętrznych deformacji, które przy następnym upadku mogą znacznie zmniejszyć właściwości ochronne. Lepiej nie ryzykować własnym zdrowiem i wymienić swój kask na nowy.
